We staan in ons hospice rondom het bed van onze jarige bewoonster uit volle borst te zingen. n‘Er is er één jarig hoera, hoera, dat kun je wel zien dat is zij.’ Ze vindt het hilarisch, schatert het uit, met haar mond zonder gebit. In plat Amsterdams zegt ze: ‘Ze leven lang, jullie hebben humor.’.…

Lees meer

Buiten schijnt de zon en ruik ik de geur van herfst. Binnen is het vandaag een dag vol contrasten. In één van de kamers wordt een 69- jarig huwelijk gevierd. De kamer is gevuld met kinderen en kleinkinderen. Prachtig om te zien, hoe de ogen van meneer nog steeds gaan glimmen als hij over zijn…

Lees meer

Meneer is vier en zestig jaar oud als hij bij ons een plekje in het hospice krijgt. Door een hersentumor is zijn rechterarm verlamd en bestaat de communicatie uit veelal gesloten vragen stellen. Het duurt enige tijd voor je een reactie krijgt en ik merk aan de vrijwilligers dat ze het lastig vinden om deze…

Lees meer

Het was in de begintijd van het hospice. Ik werd rond half vijf middags gebeld of ik even kon komen voor een ‘technisch probleem’. Bij aankomst zag ik meneer Kunst in bed liggen. Hij had een gezwel in zijn rug en kon vanwege de pijn moeilijk overeind komen. Het eerste stukje lukte hem met behulp van de papegaai, maar daarna…

Lees meer

Mevrouw Andries rookte altijd. En mevrouw Andries had ook hele verhalen over haar ‘verkeringen’. Op een dag vroeg ze aan mij of ik ook verkering had. Ik vertelde haar dat ik geen verkering had en vervolgens overgoot ze me met vele goede adviezen. Uiteindelijk heeft dat er voor gezorgd dat ik een dansmaatje heb ontmoet en dat kwam zo: Omdat ik…

Lees meer